فصل هيجدهم تاريخ نادر شاه افشار نادر شاه افشار كه مورخين معتبر اروپا او را ناپلئون مشرق ميخوانند و يكى از اشخاص اوليه عالم ميدانند ، در كلات كه از توابع ايالت خراسان است در سنه 1100 هجرى متولد شده و پدر او رئيس يك طايفه از افشار و حاكم كلات بود . نادر قلى طفل بود كه پدرش وفات يافت و معمول آنزمان اين بود كه حكومت كلات ، از پدر به پسر ميرسيد ولى چون نادر طفل بود عموى او حكومت را به اين عنوان متصرف شد كه هر وقت نادرقلى بسن رشد برسد به او تفويض نمايد ، ولى وقتى كه نادر شاه بسن رشد و بلوغ رسيد عموى او بعذر اينكه هنوز جوان و ناآزموده است . و از عهده حكومت برنميآيد او را مداخله نداد و محروم گذاشت و بطايفه خود چنان وانمود كرد كه نادر جوانى است تندخو و ظالم و از عهده اداره امور برنميآيد اهالى قلعه و طايفه افشار چون از عموى او راضى بودند بقاى او را برياست طالب شدند و به برادرزاده او وقعى نگذاشتند و او هم در كمال رأفت و انصاف حكومت ميكرد . نادر بتدليس عمو از حق موروثى خود باز ماند و نتوانست به اين خفت در ميان طايفه خود زندگانى كند ، لهذا به شهر مشهد رفت و داخل در خدمت حكومت خراسان شد و بعد از چندى به نيابت « ايشك آقاسىباشى » معين شد و در آنمقام